Terapia systemowa utożsamiana jest często z terapią rodzinną, lecz ma zastosowanie nie tylko na tym gruncie. Stosowana jest z powodzeniem w terapii indywidualnej, par a także terapii grupowej.

Terapia systemowa dąży do zrozumienia człowieka w relacji z innymi. Dużą wagę przywiązuje do kontekstu, ponieważ człowiek jest elementemwiększej grupy lub systemu, np. pary, rodziny, organizacji lub społeczności. Podejście systemowe zakłada, że problemy emocjonalne danej osoby wynikają z trudności w jej relacjach z innymi i postrzegane są nie tylko jako indywidualny problem danej osoby, ale także jako problem rodziny lubinnej grupy, której częścią jest dana osoba. Taki system mógł utknąć w nieprzydatnych wzorcach przypisanych do ról, w których tkwimy lubprzekonaniach, na których opierają się sposoby organizowania i komunikowania się w grupie.

Terapia systemowa pomaga zidentyfikować głęboko zakorzenione wzorce w relacjach jednostki z członkami danej grupy i odkryć, w jaki sposób jej członkowie komunikują się ze sobą i zachowują się w systemie, w oparciu o przekonania dotyczące ich ról.

Terapia systemowa rodziny ma na celu zmniejszenie stresu i konfliktów poprzez poprawę interakcji między jej członkami i może obejmować rodziców i dzieci w każdym wieku, ale także dziadków, rodzeństwo, partnerów, przyjaciół, opiekunów – każdego, kto jest ważny dla systemu rodzinnego.